Veel gestelde vragen

“De eerste werpronde van een partij wordt geacht te zijn begonnen zodra het
but al dan niet geldig is uitgeworpen. De volgende werprondes worden geacht
te zijn begonnen zodra de laatste boule van de vorige werpronde tot stilstand
is gekomen.”

Als het but bij het uitwerpen wordt tegengehouden door een scheidsrechter, een tegenstander, een toeschouwer, een dier of enig bewegend voorwerp, moet het opnieuw worden uitgeworpen.

Als het but wordt tegengehouden door een medespeler heeft de tegenstander het recht het neer te leggen op een geldige plaats.

Na het uitwerpen van het but en het werpen van de eerste boule mag de tegenstander nog altijd de geldigheid van de ligging van het but betwisten, behalve als deze equipe het but neergelegd had.

Voor het but aan de tegenstander gegeven wordt om het neer te leggen moeten beide equipes het erover eens zijn dat het ongeldig lag, of een scheidsrechter moet dat hebben beslist.  Heeft ook de tegenstander een boule geworpen, dan wordt het but geacht geldig te liggen en wordt er geen protest tegen de ligging meer in overweging genomen.

Het markeren van het but is verplicht. Mocht het but niet zijn gemarkeerd dan
wordt er uitgegaan van de nieuwe ligging, er kan dan niet meer geconstateerd
worden of het but juist was uitgeworpen.

Buts zijn van hout of van kunststof. In het laatste geval dragen zij het handelsmerk van de fabrikant en heeft de FIPJP officieel erkend dat zij aan de vastgestelde specificaties voldoen.

Buts hebben een diameter van 30 mm. Een afwijking van ten hoogste + of – 1 mm is toegestaan.

Hun gewicht moet ten minste 10 gram zijn en ten hoogste 18 gram. Geverfde buts zijn toegestaan, maar noch deze, noch houten buts mogen met een magneet opgetild kunnen worden.

1. Het but is ongeldig in de volgende zeven gevallen:
   1. Als het tijdens een werpronde verplaatst is naar verboden terrein, zelfs als het
   daarna weer op toegestaan terrein terugkomt (een but op de uitlijn is geldig; het
   is pas ongeldig als het recht van boven bezien de uitlijn geheel is gepasseerd);
   een plas water waarin het but vrij drijft is verboden terrein
2. Als het verplaatst is, en vanuit de werpcirkel niet meer zichtbaar is zoals in
   artikel 7 is beschreven (als het but achter een boule verscholen is, is het enkel op
   grond daarvan niet ongeldig; de scheidsrechter mag een boule tijdelijk
   wegnemen om na te gaan of het but zichtbaar is;
3. Als het wordt verplaatst naar meer dan 20m van de werpcirkel (voor senioren en
   junioren), of naar meer dan 15m (voor jongeren), of naar minder dan 3m;
4. Als bij afgebakende terreinen het but een onmiddellijk naastgelegen terrein
   geheel heeft overschreden of de achterlijn passeert;
5. Als het verplaatst en zoek is en niet binnen vijf minuten wordt gevonden;
6. Als zich verboden terrein bevindt tussen de werpcirkel en het but; of
7.  Als bij partijen ‘op tijd’ het but buiten het toegewezen terrein wordt verplaatst.

In de laatste regel van artikel 7 staat dat de speler die het but gaat neerleggen na een mislukte uitworp dat onmiddellijk moet doen. Dat wil zeggen, dat er geen voorafgaand overleg met de equipe is toegestaan. Het zonder verder oponthoud neerleggen van het but na het uitpassen van de afstand wordt als onmiddellijk beschouwd. Eventueel mag de speler die het but uitwerpt zelfs de cirkel naar achteren verplaatsen als het but niet op alle toegestane afstanden kan worden uitgeworpen/neergelegd.

Artikel 7.3 

Deze regel is gebaseerd op speelterreinen met afgebakende banen. Dan heb je
per baan twee ‘kopse’ kanten (de korte kanten) en twee ‘zijkanten’ (de lange
kanten). In die situatie geldt in principe géén minimumafstand tot de lijnen aan
de zijkant van de baan, ook niet als dat verlieslijnen zijn. Voor de kopse kanten
geldt een afstand van 50 cm.
Het RPS regelt echter niet hoe dat zit als een speelveld niet is verdeeld in
afgebakende banen; in dat geval zijn er geen ‘kopse kanten’ of ‘zijkanten’.
De reglementencommissie heeft – in lijn met de richtlijnen voor scheidsrechters
op Europees niveau – bepaald dat in die situatie, dus als gespeeld wordt op een
speelveld zonder afgebakende banen (maar wel aan alle kanten omsloten door
een verlieslijn) voor alle verlieslijnen de minimumafstand van 50 cm geldt bij
het uitwerpen van het but.

Nadat het but is uitgeworpen heeft een speler ten hoogste één minuut om zijn boule te werpen. Deze tijd gaat in zodra het but of de laatst geworpen boule tot stilstand is gekomen, dan wel nadat een noodzakelijke meting verricht is. Deze regels zijn ook van toepassing op het uitwerpen van het but. Voor een speler die zich niet aan deze speeltijd houdt, gelden de sancties genoemd in artikel 35.

Een but is slechts geldig uitgeworpen als:

1. De afstand van het but tot de binnenrand van de werpcirkel voor junioren en senioren ten minste 6m en ten hoogste 10m bedraagt; bij wedstrijden die zijn bedoeld voor de nog jongeren mogen kortere afstanden worden gehanteerd;
2. De afstand van de werpcirkel tot enig obstakel ten minste één meter en tot een andere in gebruik zijnde werpcirkel of but ten minste anderhalve meter bedraagt;
3. De afstand van het but tot enig obstakel en tot de uitlijn aan de kopse kant ten minste 50 centimeter en de afstand tot een andere in gebruik zijnde cirkel of in gebruik zijnd but ten minste anderhalve meter bedraagt (let wel: er geldt geen minimale afstand tot de afbakeningslijnen tussen de banen of de uitlijnen aan de zijkant van de banen).
4. Het but zichtbaar is voor een speler die geheel rechtop in de werpcirkel staat, met de voeten binnen de cirkel zover mogelijk uit elkaar; in geval van twijfel beslist de scheidsrechter of het but zichtbaar is; tegen zijn beslissing is geen beroep mogelijk. In de volgende werpronde wordt het but uitgeworpen vanuit een werpcirkel die geplaatst of getekend wordt rond het punt waar het lag aan het einde van de vorige werpronde, behalve als: –

• De werpcirkel zich op een afstand van minder dan één meter van enig obstakel zou bevinden of minder dan anderhalve meter van een andere in gebruik zijnde cirkel of but; of
• het but niet op alle toegestane afstanden zou kunnen worden uitgeworpen.

In het eerste geval trekt de speler de werpcirkel op de kortst mogelijke toegestane afstand van het obstakel respectievelijk de betreffende cirkel of but. In het tweede geval mag de speler de positie van de werpcirkel achterwaarts verplaatsen in het verlengde van de lijn tussen de werpcirkel en de positie van het but in de voorgaande werpronde, maar niet verder dan tot hij het but op de maximaal toegestane werpafstand kan uitwerpen. Dit mag alleen als het but in geen enkele richting op de maximaal toegestane werpafstand kan worden uitgeworpen. Als het but ongeldig is uitgeworpen legt de tegenstander het but op een geldige plaats neer. Hieraan voorafgaand mag hij, onder de voorwaarden uit de vorige alinea, de werpcirkel naar achteren verplaatsen. In elk geval behoudt de equipe die er niet in was geslaagd het but reglementair uit te werpen wel het recht op het werpen van de eerste boule. De equipe die het recht heeft het but uit te werpen krijgt hiervoor ten hoogste één minuut. De equipe die het recht krijgt om het but te plaatsen na de mislukte poging van de eerste equipe moet dat onmiddellijk doen.

Het but of een boule mag tijdens een partij slechts in de volgende gevallen worden vervangen:

1. Als het but of een boule zoek is en niet binnen vijf minuten wordt gevonden;
   of
2. Als het but of een boule in stukken breekt: in dat geval bepaalt het grootste stuk de ligging; als er in de werpronde nog boules gespeeld moeten worden, wordt het but of de boule – indien nodig na meting – onmiddellijk vervangen door een but of een boule van (ongeveer) dezelfde diameter; in de volgende werpronde mag de betreffende speler ook de hele set boules vervangen.